Okayama Fiction :: To be with you Ch.04
posted on 23 May 2012 23:05 by delightmondayดองมานานมากค่ะ แต่ก็คิดพล็อตไว้นานแล้ว ต้องการหวานๆ ให้เม่นทำให้น้องนางประทับใจมากๆ
เขินจังเลย ฝากด้วยนะคะ เชิญค่ะ
Okayama Fiction
To be with you
Chapter 4
9 พฤษภาคม
วันเกิดยามะจัง
เคโตะไปสืบมาจากยูโตะเรียบร้อยว่าคนน่ารักของเขาเกิดวันที่เท่าไร และรูปแบบการเซอร์ไพรส์วันเกิดมันก็เป็นแบบนี้
เที่ยงคืน ย่างเข้าวันเกิดยามะจัง เจ้าตัวหลับไปตั้งนานแล้ว เหมือนจะลืมด้วยซ้ำว่าเป็นวันเกิดตัวเอง
ก๊อกๆ ก๊อกๆ .... ก๊อก หืม....เสียงอะไรนะ เช้าแล้วหรอ คุณแม่มาปลุกไวจัง ยามาดะคิดในใจ งัวเงียๆ หยิบแว่นมาสวม เอ๋....ก็ยังมืดอยู่นี่นา เสียงเคาะมาจากไหน ระเบียงหรอ .... กล้าๆกลัวๆ แต่ก็ลุกไปที่ประตูกระจกตรงระเบียง เปิดไฟแล้วก็เปิดม่านดูสิ เสียงอะไร
พรึ่บ! ทันทีที่เปิดม่าน ยามาดะพบกับเคโตะในมือถือเค้กสตรอเบอร์รี่ปักเทียนไว้พร้อม ยามาดะเอามือปิดปาก ร้องดีใจ
“หวาว....เคโตะคุง อะไรเนี่ย~” เลื่อนประตูให้อีกฝ่ายเข้ามา
“สุขสันต์วันเกิดนะ ยามะจังของผม” เคโตะยิ้มตาปิด พึงพอใจที่ทำให้ยามาดะยิ้มได้ขนาดนี้
“รู้ได้ไงเนี่ย ... ยูโตะบอกล่ะสิ ขอบคุณมากเลยน้า ฮื้ออออออ อิจิโกะ ของโปรด ว่าแต่ขึ้นมาได้ไงอ่ะ นี่มันชั้นสองนะ”
“เราปีนบันไดขึ้นมาน่ะสิ ขอคุณแม่ไว้แล้วน่ะ กลัวเค้กเละแทบแย่ ลองดูหน่อยมั้ย”
เคโตะหยิบสตรอเบอร์รี่ยื่นให้ยามะจัง ตอนนี้ทั้งสองนั่งอยู่ข้างกันบนเตียงสีฟ้าแสนน่ารักของยามาดะ
“หื้มมมมมม อร่อยมากกกกก ไหนชิมเนื้อซิ” ยามะจังใช้นิ้วชิมครีมและเนื้อเค้กแล้วก็ยื่นให้เคโตะด้วย
“เคโตะคุง ก็กินด้วยสิ เรากินคนเดียวไม่หมดหรอก” เคโตะช้อนตามองหน้าหวานๆแล้วก็ งั่ม...กินเค้กในมือยามะจัง จงใจให้ฟันขบนิ้วอีกฝ่ายเบาๆ
ยามาดะหน้าแดงรีบชักมือกลับ “เอิ่ม .. ให้กินแต่เค้ก นิ้วเราไม่ต้องกินหรอกนะ”
“ทีนี้ก็ถึงตาของขวัญแล้ว ... ยามะจังหันหลังหน่อย”
เคโตะสวมสร้อยเงินเส้นเล็กมีจี้เป็นรูปโฟร์ลีฟ โคลเวอร์ให้กับเรียวคอบอบบางขาวผ่อง
“โอ๊ะ... นี่มัน .... หวาววววว น่ารักมาเลย เคโตะ” ยามาดะให้ก้มมองจี้เงินแสนน่ารัก
“เราเคยตามหานะ มันหาซื้อยากมากๆเลย”
“ไม่มีขายหรอก เราทำเอง .. นอกจากทำเค้กได้ เราทำของพวกนี้ได้ด้วยเหมือนกันนะ เจ๋งป่ะล่ะ” เคโตะพูดอวดๆ ยิ้มดีใจที่ยามาดะพอใจกับของขวัญของเขา
“อ่า ขอบคุณมากเลย ทั้งเค้กแล้วก็ของขวัญ .... เราไม่รู้จะขอบคุณเคโตะยังไงดีเลย” ยามาดะขอบคุณอีกฝ่ายอย่างจริงใจพร้อมกับสายตาแน่วแน่ของอีกฝ่าย ตอนนี้เขาเริ่มเปิดใจให้เพื่อนใหม่ที่กำลังจะกลายมาเป็นคนพิเศษแทนที่พี่จุนแล้ว ยามาดะไม่หลบสายตาที่มองมาอีกต่อไป
“ง่ายมากกกกก หอมเราทีสิ อิอิ” เคโตะตอบทีเล่นทีจริง เขารู้ว่าคนขี้อายอย่างยามะจังน่ะ ถึงไม่หอมตอนนี้ก็ไม่เป็นไร เขารอได้
... จุ๊บ....
เบาๆ นุ่มนวล แต่เร็วปานสายฟ้าแลบ ยามาดะประกบริมฝีปากแสนสวยลงแก้มใสๆของเคโตะ
...>////<…. คนที่รุกมาตลอดอย่างเคโตะ เจอแบบนี้เข้าไปก็หน้าแดงได้เหมือนกัน
.... เงียบกันไปทั้งคู่ พักนึงเลย ...
จู่ๆ ยามาดะก็ทำลายความเงียบขึ้นมา
“นี่ก็ดึกมากแล้ว คืนนี้เคโตะนอนนี่เลยละกันนะ”
“เราคงตื่นเต้นนะ นอนไม่หลับแน่เลย ... แต่ก็ ฮี่.... ยามะจังชวนเองนะ งั้นขอนอนจับมือนะ”
“อื้อ ... ได้สิ” ยามาดะพยักหน้าเขินๆ แล้วก็เดินไปปิดไฟ
ตึกตัก ตึกตัก...
เสียงหัวใจของทั้งสองคนแข่งกันเต้น
เคโตะดีใจที่ได้ใกล้ชิดกับคนที่เขาแอบมองมาตลอดได้มากขนาดนี้ เขาสัญญากับตัวเองว่าจะทำให้สายตาเหม่อมองนั้นหันมาหาเขาให้ได้ วันนี้เขาก็ทำสำเร็จไปขั้นนึงแล้ว มือข้างซ้ายของเคโตะจับมือยามาดะไว้หลวมๆ กลัวอีกฝ่ายจะนอนไม่สบาย
ยามาดะคิดว่าตัวเขาตื่นเต้นไม่ไหวแล้ว ตลอดมาเคโตะก็ชอบทำให้เขาเขินอยู่บ่อยๆ แต่ใกล้ชิดกันแบบนี้นี่ โอ้ย...
ทั้งๆที่คิดแบบนั้น ด้วยความที่เพลียกับกิจกรรมตอนกลางวันบวกกับเค้กที่เพิ่งกินไปก็ทำให้ยามาดะเผลอหลับไปในที่สุด
เคโตะรู้ได้ว่าอีกฝ่ายหลับแล้ว เขาแอบชะโงกหน้าไปดูสีหน้าหลับพริ้มของอีกฝ่าย เคโตะค่อยแอบหอมหน้าผากคนสวยแล้วกระซิบว่า “I’m the one who wants to be with you. Deep inside I hope you feel it too. Happy Birthday, My Dear Ryosuke.”